How to Write Fiction - ล้มเลิกฝัน ดีกว่านั่งผิดหวังที่ฝันไม่เป็นจริง
posted on 28 Sep 2005 14:38 by woratana in -How-to-Write-Fictionล้มเลิกฝัน ดีกว่ามานั่งผิดหวังที่ฝันไม่เป็นจริง
-บางครั้ง นักเขียนแต่งฟิคไปก็เกิดอาการท้อถอย อาจเนื่องด้วยปัญหาจากการที่ไม่มีคนอ่านฟิค หรือปัญหาชีวิตที่ถาโถมเข้ามาไม่หมดสิ้น ไม่ว่าดวงตะวันจะขึ้นลงสักกี่ครา กำลังใจก็ไม่มีวันสูงขึ้น มีแต่ลดลงจนไม่อยากจะเขียนฟิคต่อไป
-ฝันของผมคือการเป็นนักแต่งฟิค ในเมื่อฟิคที่เราแต่งไม่ควรค่าให้คนอื่นๆดู เมื่อเราลงฟิคไปก็มีแต่จะทำให้ฟิคดีๆร่วงลงไปอยู่หน้าหลังๆ การล้มเลิกฝันของเราตั้งแต่ตอนนี้คงจะดีเสียกว่า ดีกว่าต้องมานั่งผิดหวังไปกับฟิคเน่าๆของเราที่อยู่ให้รกบอร์ด รกสายตาคนอื่นๆ
-ฝันให้ไกล ไปให้ถึง ประโยคนี้เป็นประโยคที่ใครๆก็พูดได้ แต่จะมีสักกี่คนกันนะที่ทำได้ตามที่พูด ความฝันของผมคงจะไกลเกินเอื้อมกระมัง แม้เอื้อมสุดแขนก็ไม่สามารถสัมผัสได้ ก้าวแรกที่เดินเข้าสู่ถนนสายนี้อาจดูเหมือนว่าจุดหมายอยู่ใกล้เพียงปลายจมูก แต่เมื่อถลำลึกลงไปเรื่อยๆกลับพบว่า ยิ่งเราเดินเข้าใกล้ฝัน ความฝันนั้นก็ยิ่งออกห่างเราไปทุกที เราไม่ใช่นักเขียนที่มีฝีมือเก่งกาจ นักเขียนฝีมือดีกว่าเรายังมีอยู่ล้นโลก และมีบางส่วนที่ไม่เปิดเผยตัว หรืออาจยังไม่รู้ตัว ว่าสิ่งที่ตัวเองถนัดคืออะไรกันแน่
-ผมก็เช่นกัน แม้แต่ตอนนี้หนทางรอบด้านก็ยังมืดมัว ไม่รู้ว่าทางที่จะพาเราสู่ความสำเร็จในชีวิตคือหนทางใด ราวกับตาของผมมันมืดบอดไปตราบจนวันสิ้นชีวี ผมถนัดอะไรกันแน่..?
-เราไม่สามารถรู้ได้ว่าเมื่อไรเราจะพบความสว่าง เราไม่สามารถทราบได้ว่าสิ่งใดที่จะเป็นกุญแจสู่แสงสว่าง ทุกวันนี้เราจึงต้องยืนหยัดทำสิ่งตัวเองเชื่อไปเรื่อยๆ ฝ่าฝันปัญหามากมายที่เข้ามาปะทะกับเรา จนกว่าจะเห็นผลแห่งความพยายาม ดังเช่น เหล็ก กว่าจะกลายเป็นมีดดาบที่แหลมคมได้นั้น ต้องผ่านการตีและเผาด้วยความร้อนหลายครั้งหลายครา มิฉะนั้นก็เป็นได้เพียงเศษเหล็กที่ไม่มีความแหลมคมในตัวเอง ไม่มีประโยชน์ในการต่อสู้เมื่อเปรียบเทียบกับดาบที่ได้รับการตีการเผามายาวนาน
-การที่ใครสักคนจะทำตามฝันที่ตนเองตั้งไว้ ช่างยากเหลือเกิน แต่ทุกคนก็อยากทำให้สำเร็จ ทุกวันนี้ผมยังคงอยากเลือกชีวิตที่มีความฝัน ไม่ใช่ชีวิตที่มีทุกอย่างสมบูรณ์พร้อมจนไม่มีอะไรที่ทำไม่ได้
-คนเราเกิดมาเพื่ออะไร? ถ้าไม่ใช่เพื่อทำตามสิ่งที่ตนคิด ไม่ว่ามันจะลำบากสักแค่ไหน ไม่ว่ามันจะยากเย็นสักเพียงใด เมื่อเราทำสำเร็จเราก็จะมีความสุข เพราะความบากบั่นเพียรพยายามได้แสดงผลให้ประจักษ์ชัดแล้ว
-พิมพ์มั่วไปมั่วมา ก็เยอะแล้ว ผมสรุปเลยละกัน เนื่องจากไปเจอบลอคของคนๆหนึ่ง ชื่อน่าสนใจดี เลยเอามาเขียนสักหน่อย ผมพบว่านักแต่งฟิคหลายคนท้อถอยเพราะมีเรื่องเรียน เรื่องงานถาโถมเข้ามาจนเครียด และไม่สามารถทำอะไรได้ หรือลงฟิคแล้วไม่มีคนสนใจ ไม่มีใครมาดู สิ่งบั่นทอนกำลังใจนี้สักวันมันต้องหายไปแน่ถ้าเราพยายาม ลองแต่งฟิคแล้วขัดเกลาให้ดีที่สุด สักวันงานเขียนที่เราเขียนจะเป็นที่สนใจของคนทั่วไปแน่ครับ
-ปิกัสโซ บอกไว้ว่า ถ้ามีเสียงบอกว่าแก ไม่ใช่นักวาด จงวาด วาด วาด และวาด แล้วเสียงนั้นจะหายไปเอง
ฝันแล้วเริ่มต้น
เริ่มต้นแล้วอย่าคาดหวัง
ให้กำลังใจครับ
#1 By ทูติอาถรรพ์ 07 on 2005-09-28 15:03