วันนี้จะมาขอวิจารณ์ฟิคที่ได้อ่านมาสักนิด ฟิคสองเล่มที่ผมซื้อมาอ่านล่าสุด มาจากสำนักพิมพ์Good Morningที่พิมพ์เรื่องLast Fantasyอะ เรื่องLFหนุกสุดๆ ออกมา3เล่มแล้ว แล้วก็เรื่องThe Omenที่สนุกใช้ได้ เลยทำให้ผมคิดว่าผลงานเล่มใหม่ทั้งสองเล่มน่าจะสนุกด้วย

...ทั้งสองเรื่องที่ว่า คือ "เซเลสเทีย หยดน้ำตาแห่งราชันย์" และ "จอมปราชญ์ จอมราชันย์" (ชื่อคล้ายกันแหะ หุหุ)

เรื่องแรก เซเลสเทีย เรื่องนี้เค้าว่ากันว่าเป็นเรื่องแรกของผู้เขียน(อ่านจากคำนำสำนักพิมพ์) ที่ผู้เขียนใช้เวลาปั่นกว่า 5 เดือน มีคำโปรยหน้าปกว่า "ฟอร์มยักษ์" สำนวนในเรื่องก็เป็นตามที่บอกจริงๆ ดูอลังการประมาณThe Lord of the ring พลอตเรื่องคือออกแนวผจญภัยเพื่อรวบรวมหยดน้ำตา มีตัวละครหลักประมาณ 7 ตัว (พอๆกับเรื่องThe Omen และ จอมปราชญ์ จอมราชันย์) ผู้เขียนสามารถจัดบทตัวละครได้อย่างดีเยี่ยม อืม ส่วนนี้ขอชมนะ อ่านๆไปก็ดูเพลินดี แต่...ทะมายตอนจบมานยังหาหยดน้ำตาไม่ครบละเฟ้ย! อุตส่าห์อ่านมาจนจบเรื่อง สุดท้ายก็ยังเดินทางต่อไป แถมมีผู้ร่วมคณะมาใหม่ตอนหน้าสุดท้าย ...ก็เลยรู้สึกมะค่อยชอบเรื่องนี้ไปเยยอ่า (ทั้งที่ตอนแรกผมว่าเพลินดีแท้ๆ)

ส่วนเรื่องที่สอง จอมปราชญ์ จอมราชันย์ ฟิคเรื่องนี้เค้าว่ากันว่าดังในอินเตอร์เน็ต(อ่านจากคำนำสำนักพิมพ์อีกอะ) เนื้อเรื่องเปิดมาโดยที่ตัวเอกเป็นนักฆ่า แล้วพ่อของตัวเอกบอกว่าต้องทำงานฆ่าเจ้าชายเจ้าหญิง จากนั้นก็ส่งตัวเอกไปเรียนที่โรงเรียนที่มีเจ้าชายเจ้าหญิงเรียนอยู่ ชื่อโรงเรียน "จอมปราชญ์ จอมราชันย์" ส่วนพ่อตัวเอกจะอยู่ด้านนอกหาข่าวส่งมาเป็นระยะอ่านถึงตรงนี้ก็รู้เลยว่า...มันลอกพลอตเรื่องหัวขโมยแห่งบารามอสมาดัดแปลง! แล้วก็มีตัวละครตัวนึงชื่อ โซล ที่มีนิสัยคล้ายเจ้าชายแห่งคาโนวาลมาก ...ตอนท้ายๆเรื่องฝ่ายตัวเอกจะไปได้ยินพ่อของตัวเอกคุยกะพ่อของเพื่อนตัวเอก(ที่เป็นพระราชาประเทศหนึ่ง)แบบสนิทสนม ผมก็ขอฟันธงไปเลยว่าพลอตมันเหมือนกันยังกะแกะ แค่เปลี่ยนตัวละครอะไรนิดหน่อยก็เรียบร้อย ...ยังไม่หมด สำนวนการเขียนก็ออกจะคล้าย แต่ฟิคเรื่องนี้มันจารุนแรงกว่า (ไม่ได้หมายถึงใช้สำนวนโหดนะ) คือพวกคำว่า "คนที่..." จะถูกปล่อยออกมาบ่อยครั้งในฟิคเรื่องหัวขโมย แล้วในเรื่องจอมปราชญ์นี้มันปล่อยคำนี้ออกมาบ่อยยิ่งกว่าเสียอีก บางคนอาจงงว่าไอ้คำว่า "คนที่..." มันโผล่มายังไง ลองอ่านประโยคด้านล่างดู

"เชอะ ไม่ยุ่งก็ได้" อารัมตัดพ้อ(ตัดพ้อ แปลว่าพูดแบบน้อยใจ ซึ่งคำๆนี้ไม่ได้ถูกใช้ในเรื่องจอมปราชญ์หรอก เพราะรู้สึกว่าคนเขียนจะยังไม่เก่งด้านการใช้สำนวน) แล้วเดินงอนๆขึ้นบันไดไป

"ปล่อยมันไปเหอะ อารัมมาก็เกะกะเปล่าๆ" เคนพูดคลางส่งสายตามองคนที่งอน ก่อนที่จะก้มหัวหลบลูกเตะจากคนที่โดนพูดถึง

"พูดงี้หาเรื่องนี่หว่า" อารัมชี้ปลายดาบใส่คนที่ด่าอย่างไม่พอใจ

...เอาล่ะครับ เรื่องที่ผมจะเล่า(บ่น)ก็จบลงเพียงเท่านี้ ว่างๆจะมาอัพบลอคใหม่นะครับ บายครับผม!

Comment